Hrabowska Maria Joanna.

 

 

M. HrabowskaHrabowska Maria Joanna, (1936 – 2008), harcmistrzyni, prof. dr hab. lekarz, przewodnicząca ZHP (1996 – 2001)

Urodziła się 8 lutego 1936 r. w Poznaniu. Ojciec Mieczysław (1897 – 1939) jako 17 letni młodzieniec zgłosił się do Legionów Piłsudskiego, a później został zawodowym oficerem Wojska Polskiego. Zginął w bitwie pod Bzurą we wrześniu 1939 r. Mama Irena, z domu Wiza (1902 – 1975) prowadziła dom.   W czasie okupacji hitlerowskiej, wyrzucone z własnego mieszkania, podzieliły los wielu Gdynian. Wojnę szczęśliwie przeżyły w Warszawie i po wyzwoleniu powróciły do Gdyni.  Maria od dziecka wychowywana  w patriotycznej atmosferze nie mogła nie trafić do harcerstwa. Wstąpiła do naszej organizacji w Szkole Podstawowej jako 11 letnia dziewczynka . Dwa lata później była już ochotniczką i zastępową w swojej drużynie. Jak wielu z nas powróciła do harcerstwa w 1957 r. Będąc studentką Akademii Medycznej w Gdańsku wstąpiła do Akademickiego Kręgu Starszoharcerskiego „Westerplatte” na funkcję z-cy komendanta kręgu. Równocześnie podjęła służbę instruktorską w Hufcu Harcerek Gdańsk – Śródmieście. Otrzymała stopień przewodnika, została drużynową w Państwowej Szkole Pielęgniarskiej, a następnie w IV LO w Nowym Porcie. Prowadziła akcje szkoleniowe i obozy harcerskie, dokształcała się na kursach instruktorskich. W 1958 r. otrzymała stopień podharcmistrza. Była kierownikiem Referatu Harcerek w Hufcu i Drużynową Drużyny Instruktorskiej. Jesienią 1959 r. została mianowana komendantką Hufca Harcerek Gdańsk – Śródmieście. Funkcję tę pełniła do stycznia 1960 r. , kiedy to połączono Hufiec Harcerek i Harcerzy w jeden, koedukacyjny; co było jednym z ostatnich posunięć organizacyjnych tego typu w skali całego kraju. Druhna Maryla (tak ją nazywali przyjaciele) podzieliła los wielu instruktorów, którzy nie godzili się z coraz większym upolitycznieniem naszej organizacji, wycofała się z czynnej służby instruktorskiej. Cały zapał i energię, której nigdy jej nie brakowało, skupiła na pracy naukowej w Akademii Medycznej. Jeszcze jako studentka podjęła pracę naukową w Katedrze Anatomii Patologicznej AMG. W 1960 r. ukończyła studia i została asystentką w Katedrze Anatomii Patologicznej. Prowadziła zajęcia dydaktyczne ze studentami, dalsze prace naukowe i szkoliła się uzyskując tytuł specjalisty  w zawodzie anatomopatologa. W 1966 r. uzyskała tytuł doktora nauk medycznych na podstawie pracy: „Obraz patomorfologiczny grzybicy doświadczalnej leczonej solą sodową N-bursztynowej pochodnej perimycyny”. Kolejny awans zawodowy miał miejsce w  1981 r., kiedy powierzono jej kierowanie  Samodzielną Pracownią Patomorfologii Klinicznej Instytutu Położnictwa i Chorób Kobiecych Akademii Medycznej w Gdańsku. W następnym roku otrzymała tytuł doktora habilitowanego na podstawie pracy „Morfogeneza ektopii okołokomorowej macierzy mózgowej płodu i noworodka człowieka”. Tytułem profesora nadzwyczajnego, uhonorowano ją w 1993 r.

druż. M. Hrab

Druhna Maria Hrabowska była zasłużonym pracownikiem Akademii Medycznej w Gdańsku, autorką ok. 100 publikacji z zakresu patomorfologii ginekologicznej i onkologicznej, onkologii eksperymentalnej i neuropatologii perinatalnej. Była członkiem korespondentem zagranicznym Societe Francaise de Gyneco-Pathologie, członkiem European Organisation for Research and Treatment of Cancer oraz Polskiego Towarzystwa Patologów. Na polu naukowym współpracowała z Politechnika Gdańską i Uniwersytetem Gdańskim. Była wychowawcą kilku pokoleń lekarzy specjalizujących się w ginekologii i patomorfologii, opiekunem studentów oraz młodej kadry naukowej. Pod jej kierownictwem powstało 12 rozpraw doktorskich z zakresu patologii ginekologicznej i perinatalnej. Była recenzentem wielu prac doktorskich i trzech habilitacyjnych. Była autorką i recenzentką podręczników medycznych oraz szkolnych z zakresu biologii. Prowadziła wykłady w wielu środowiskach w kraju na temat świadomego macierzyństwa opartego na zasadach i wartościach chrześcijańskich. Była świeckim ekspertem z zakresu medycyny Episkopatu Polski. Druhna Profesor była członkiem Polskiego Towarzystwa Patologów, w latach 1992-1995.pełniła funkcję przewodniczącej Oddziału Gdańskiego.

dedyk. zdjęcia

Duchem zawsze była z harcerzami, bywała na okolicznościowych zbiórkach i uroczystościach. W latach 1972 – 1975 sprawowała medyczną opiekę nad ciężko chorym Józefem Grzesiakiem „Czarnym”, byłym komendantem Chorągwi Wileńskiej i Gdańskiej, więzionym przez 11 powojennych lat w Workucie. Otaczała przez długie lata szczególną opieką jego żonę Klementynę, aż do jej śmierci. Do harcerstwa powróciła na fali solidarnościowych przemian w 1980 r. Była z-cą komendanta Kręgu im. A. Małkowskiego (KIHAM) w Gdańsku, opiekowała się 29 GDH w Szczepie „Watra” we Wrzeszczu i ponownie jeździła na obozy, szkoliła młodych drużynowych. Szczególnie polubiła stanicę obozową w Jabłuszku na Kaszubach, gdzie wielokrotnie obozowała. W 1982 r otrzymała stopień instruktorski harcmistrza, wstąpiła także do Kręgu Seniorów ‘Korzenie” Chorągwi Gdańskiej i pełniła funkcję z-cy komendanta kręgu. Zajmowała się kształceniem kadr harcerskich, przez wiele lat pracowała w Komisji Stopni Instruktorskich  i Komisji Historycznej Chorągwi Gdańskiej.  Od 1989 r w najtrudniejszym okresie przemian, z niezwykłą energią, zaangażowała się w odnowę gdańskiego harcerstwa, aby przywrócić najlepsze tradycje i metody wychowawcze w organizacji, aby zachować jedność ZHP. Na przełomowym zjeździe ZHP w Bydgoszczy w 1990 r., wybrano ją  przewodniczącą Naczelnego Sadu Harcerskiego. Jedną z pierwszych jej inicjatyw na tej funkcji było utworzenie Harcerskiego Rejestru Represjonowanych, obejmującego spis harcerzy i instruktorów skazanych i więzionych za działalność niepodległościową i harcerską w latach 1944 – 1956. Współtworzyła program wychowania zdrowotnego w ZHP. W 1993 r. została wybrana wiceprzewodniczącą RN ZHP. Działała aktywnie nad przywróceniem ZHP do struktur Światowego Skautingu. Po nagłej śmierci przewodniczącego ZHP, hm. Stefana Mirowskiego w 1996 r., objęła jego funkcję, następnie pełniła ją z wyboru po kolejnym zjeździe ZHP, do 2001 r. Była niezmiernie oddana naszemu Związkowi, pełniąc najbardziej zaszczytną funkcję przewodniczącej ZHP przemierzała Polskę wzdłuż i wszerz. Była wszędzie, gdzie trzeba było reprezentować ZHP lub rozwiązywać  trudne problemy. Wielokrotnie reprezentowała ZHP na arenie międzynarodowej. Z delegacją ZHP była dwukrotnie u ojca św. Jana Pawła II. W Kanadzie podczas 29 Światowej Konferencji Skautów w 1996 r. odebrała certyfikat potwierdzający powrót ZHP do Światowego Stowarzyszenia Przewodniczek i Skautek. W marcu 2000 r. z naczelnikiem ZHP była w Londynie na zaproszenie naczelnictwa ZHP pgk, gdzie goszczono naszą delegację przez dyrektora Biura Światowego  WAGGGS w Pax Lodge. Była wszędzie, gdzie działo się coś ważnego w harcerstwie, na kolejnych Zlotach ZHP, czy w Kostiuchnówce na Ukrainie , gdzie harcerze ze Zgierza w sierpniu 2001 r. odnowili cmentarz Legionistów. Czytając sprawozdanie z działalności Rady Naczelnej za lata 1997 – 2001 trudno zrozumieć w jaki sposób druhna Maria dzieliła obowiązki zawodowe, naukowe i społeczne związane z tysiącami wizyt w różnych miejscach kraju. Wszędzie budząc szacunek, zaufanie i sympatie spotkanych ludzi.

W tych latach organizowała także wystawy  i konferencje historyczne w różnych miastach o ruchu niepodległościowym, twórcach polskiego skautingu i udziale harcerzy w odzyskaniu niepodległości.

Stefan Mirowski, przewodniczący ZHP, trafnie scharakteryzował druhnę Marylę następującymi słowami: „Jest to kobieta niezwykle energiczna, łatwo nawiązuje kontakty, jest człowiekiem równowagi, z charakteru przypomina Aleksandra Kamińskiego. Podobnie jak on, zachowuje optymizm, gdy się coś nie układa. Ale kiedy wszystko idzie po naszej myśli przestrzega, żeby nie poprzestać na tym co się osiągnęło”.

W 2005 r, przykuta chorobą ze szpitalnego łóżka, napisała list do obradującego w tym czasie XXXIII Zjazdu ZHP w Warszawie. List był pełen troski o przyszłość naszego Związku i jeszcze dzisiaj jej przesłanie jest nadal aktualne.

Była  zaangażowana w działalność Związku Legionistów Polskich, pełniła funkcję z-cy Komendanta Naczelnego i komendanta Okręgu Północnego tego Związku. Współpracowała z Muzeum  Marszałka J. Piłsudskiego w Krakowie, była przewodniczącą Rady Instytutu Józefa Piłsudskiego w Kraju.

Była członkiem Solidarności, przez  wiele lat troskliwie opiekowała się studentami i młodymi pracownikami naukowymi swojej uczelni. Pomagała wszystkim potrzebującym, nie tylko w sprawach medycznych, służyła dobrą radą, wspierała w trudnościach życiowych. Posiadała autorytet, z jej opiniami powszechnie się liczono.

Nie założyła rodziny, Nie założyła własnej rodziny, dlatego dużo czasu miała dla innych. Swoją   służbę Bogu,  Polsce i bliźnim wypełniła przykładnie do końca.

Zmarła po ciężkiej chorobie w wieku 72 lat 14 lipca 2008 r. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w Bazylice Mariackiej w Gdańsku z udziałem władz harcerskich i wielkiej liczbie harcerzy przybyłych z wielu obozów harcerskich z całego Pomorza.

M.H. grób cmentarz Witomino

Spoczywa na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni.

Jej wysiłek zawodowy i wychowawczy został doceniony przez władze. Otrzymała wiele wyróżnień i odznaczeń państwowych m.in.:

– Złoty Krzyż za Zasługi dla ZHP,

– Złoty Krzyż Zasługi ,

– Kawalerski Krzyż Orderu Odrodzenia Polski

– Oficerski Krzyż Orderu Odrodzenia Polski

 

Bogdan Radys

 

Harcerskie Historie – Jastrzębie Zdrój 2010Ach. Harcerskiego Kręgu Seniorów Korzenie Chorągwi Gdańskiej, Sprawozdanie  Przewodniczącej ZHP za okres grudzień 1997 – grudzień 2001, Horyzonty 2001, art. E. Iżycka-Świeszewska,  Sz. Wojtylak – Oddz. Gdańskiego Polskiego Towarzystwa Patologów